Ik heb zo weinig geschreven, terwijl er zo veel te schrijven was. Ik dacht de laatste tijd te vaak dat ik er maar weer eens aan moest beginnen temeer omdat dit schrijven de fijne bijwerking heeft me gelukkiger te maken. Daarmee de druk degelijk verhogend.

En dan ook: schrijven over dat je niet heb geschreven, of niet weet wat te schrijven: oh hou toch op. Ik heb dat al te vaak gelezen, ik heb het zelfs al geschreven (hierbij geen link, ha).

Ganado Lake, Arizona

We rijden niet op de snelweg. We zijn inmiddels ongeveer halverwege en we weten nu dat je niets ziet als je maar op de snelweg blijft. We rijden door een reservaat, maar daar merk je niet zo veel van.

Ik zat in de trein naar Harlingen, waar de boot naar Terschelling vertrekt. Van de bootmaatschappij moest ik kiezen: met de boot om 8.15u of met de boot om 18.00u. Ik wilde niet te laat op het eiland zijn, maar zo vroeg kon ik nooit in Harlingen komen. Ik heb een zwak gestel bij vroeg opstaan (<4.00u), plus de treinen rijden dan nog niet.

Ithaca (NY)

We hebben afgesproken met Johnny Dowd, een muzikant. Loek heeft hem op facebook een bericht gestuurd dat 'ie langs wil komen voor een interview en Johhny heeft zijn mobiele nummer gemaild. We gaan eerst bij een zeer bekende, op-de-hoek-van-werkelijk-elke-zichzelf-groot-noemende-stad-zittende koffiebar zitten voor een gewoon kopje koffie met melk.

Er waren wegen en wegjes en high ways en paden en straten. We reden zo ontzettend veel, maar het was een road-trip dus dat moest ook wel.

Je kunt nog ca. 1092322 letters lang lezen hoe het was, maar voor de lezertjes die alleen even willen checken hoe ik het heb gehad: geweldig dus. 

Mijn backpack was volledig gepackt. Ik had mijzelf tijdens het pakken regelmatig op de vingers getikt. Ik had heus geen twee scharen nodig tijdens die maand in Amerika. Ik keek met douaniere-ogen naar wat ik mee wilde nemen en besefte dat ik een passagier nooit of te nimmer het vliegtuig zou laten instappen met een levensgevaarlijk voorwerp als een stel rondbreinaalden. Die deed ik dus maar in de backpack en niet in de handtas. Twaalf uur niet breien, als ik dat maar volhoud. 

Ik zat in de trein dit boekje te lezen. Het had heel lang op de plank gelegen en ik las het steeds maar niet, dus ik had besloten het te gaan bookcrossen (het ergens achter te laten zodat iemand anders het kon lezen), maar eenmaal zittende in de trein was ik toch wel benieuwd naar de inhoud en maar goed ook want het was erg interessant. 

Waar dan? Nou niet op Kantoor.

Niet dat het er zo extreem afschuwelijk is, maar het is gewoon niet echt mijn ding. En ik heb het gevoel dat mijn ziel stuk gaat, al is dat een poëtische overdrijving. Ik tel wel de dagen of tot ik niet meer voor het uitzendbureau werk, nog meer dan dat ik ze aftel tot ik naar Amerika ga, en daar doe ik het tenslotte voor.

Dus ik dacht: "laat ik maar weer eens iets doen wat ik altijd al had willen doen" maar ik kon niks bedenken.

Nu ben ik de afgelopen weken van rommelmarkt (diep in de krochten van Den Bosch) naar rommelmarkt (in een sporthal in Veghel) gereisd. Ik was op zoek naar mooi servies voor de etagères die ik maak, maar het werd me zo langzamerhand duidelijk dat kilometers reizen voor 1 of twee bordjes en een schattig schoteltje niet heel rendabel is. En toen zag ik een doos met eierdopjes.

We stonden voor een gesloten deur. Op de stoep stond een pijl getekend die leek op een 1 met een extra diagonaal streepje bovenop.

'Een pijl', zei Dennis, die ik pas minuten daarvoor had ontmoet. 'Een 1', zei ik (mezelf kende ik al langer).

'Waarom zou die pijl hier staan', zei Dennis, ' zouden we terug moeten?' want de pijl stond in de richting van waar we kwamen. 'Nee' schudde ik.

Ik kijk de koffiemachine mismoedig aan. Automatenkoffie, ai. En ik draai me weer om naar het kopieerapparaat dat ook kan scannen en kan e-mailen. Ik heb al honderden formulieren gescand. Ik heb mijn eigen handen ook al een keer op het kopieerapparaat gelegd en dat naar Loek en mezelf gemaild ->

Een paar maanden geleden heeft Tom een aantal plankjes opgehangen in mijn kamer/kantoor. Ik kon eindelijk mijn boeken weer op alfabet zetten, het was heerlijk. De sectie non-fictie stond er echter nog wat zielig bij.

In het voorbijgaan roept een meisje: "oh wat ben je mooi!", en een stel zegt in koor dat ze me echt prachtig vinden. Een meisje met een rode muts zegt dat ik er lief uitzie. Twee jongens zeggen dat ze me briljant vinden.

Ik wil niet rijk worden, ik wil niet naar Egypte om te duiken. Ik hoef niet per se met dolfijnen te zwemmen.

Ik kon tot voor kort eigenlijk niets bedenken wat ik echt nog heel heel graag wilde (doen). Ik wilde wel wakker worden de volgende dag, en eten, en bloggen, maar verder had ik geen wensen. En dat was niet erg. Er waren weinig dingen die ik per se wilde en ik begon me erbij neer te leggen dat ik gewoon een mens was dat weinig dingen wilde, maar verder wel plezier had in het leven.

De zelfgemaakte markt was briljant. Ik kan in alle eerlijkheid niet anders zeggen. Er waren verkopers, er waren kopers, er was gezelligheid, er was muziek, er was koffie, er waren leuke lichtjes, er was iemand van de radio en er werden filmopnames gemaakt.

Mensenkinderen! Ik had het met Jo vorig jaar over het organiseren van een markt waarop mensen hun zelfgemaakte spullen konden verkopen. Ik vond dat toen een heel erg goed idee en deed er niets mee.