bakjes troost

Koffie: godenvocht.

Je hoort wel zeggen dat koffie niet zo goed voor je is maar ik betwijfelde dat; nadat ik koffie had gedronken, voelde ik mij vaak intens gelukkig en levenslustig. En het heet niet voor niets een bakje troost (in sommige regio's).

Gisteren had ik mij ietwat verslapen. Ik had Maya beloofd te komen helpen in de tuin van de buitenschoolse opvang waar zij werkt (en ik bij tijd en wijle inviel). Ik had nog net tijd voor koffie maar ik vond een stukje gember in de fruitmand (sinds Joris op Toms computer aan het monteren is, vind ik overal biologisch voedsel - zijn manier om dankjewel te zeggen). Ik had kort daarvoor een kop gemberthee gedronken en dat was bevallen dus ik dacht: 'kom nu eens geen koffie, drink gemberthee. Dat schijnt ook goed te zijn tegen zeekziekte'. Ik was dan wel niet van plan die dag nog ergens aan boord te stappen, maar je weet nooit wat er op je pad komt.

Ik sloeg de koffie over. Kort daarvoor (maar twee dagen langer geleden dan de gemberthee) had ik met San geslapen in het tuinhuisje van de moeder van Ties.
Op die stoelen zaten we de natuur in ons op te nemen, toen San opstond en koffie ging zoeken. Het was tenslotte ochtend.

Ze vond cafeïne-vrije koffie. Mijn gezichtsspieren trokken zich samen bij de gedachte aan koffie zonder cafeïne, maar dat leek me meer een standaard, passende reactie voor een verstokte niet cafeïne-vrije koffiedrinker dan een realistische reactie op het ontbreken van cafeïne. Ik heb soms het gevoel dat ik dingen zeg omdat ze zo horen, het staat in het script van koffiedrinkers die cafeïne-loze koffie krijgen dat ze verschrikt kijken, dus dat doe ik dan maar.

Die koffie smaakte prima, geen gezichtvertrekkend smaakje. Gewoon slechte koffie, zoals je die wel vaker drinkt.

Eenmaal aan de ontbijttafel bleek het gehele moeder-van-Ties-huishouden decafé te zijn. Ik was daar met al mijn vriendinnen en er waren uiteraard boodschappen gedaan maar de boodschappers hadden foutief aangenomen dat ieder Nederlands huishouden heden ten dage een Senseomasjien heeft en -godsedank- dat is niet het geval. De zakjes openscheuren vond men geen goed idee dus niemand kreeg cafeïne.

Nu hadden een aantal van ons die nacht niet veel geslapen, dus daar kan het ook aan gelegen hebben, maar laten we het er op houden dat de stemming er pas weer echt lekker in kwam toen we bij de kleiduifschietboerderij op het terras gecafeïneerd godenvocht kregen geserveerd.

Ik trok me van dat voorval niets aan. Aan het einde van de dag spoedde ik mij naar Loek, wiens koffiezetapparaat een product van de goden is, en dronk de volgende morgen op het balkon koffie barstensvol cafeïne met bijpassende geluidjes en gezichtgebaren.

Terug naar gisteren. Op weg naar de tuin keek ik iets te snel naar links en er schoot een pijnscheut door mijn hoofd. Ik dacht meteen beschuldigend aan de niet-gedronken koffie.

Voor ik bij de tuin aankwam, stopten we even en op de grond zag ik een papieren bekertje liggen met daarop het logo van het huismerk-koffie van een bepaalde supermarkt. Die supermarkt was in de buurt en derhalve concludeerde ik dat ze daar een koffieapparaat hadden voor het winkelend publiek, dat was ook wel logisch want het dorp waar de tuin aan grenst is typisch zo'n dorp waar ze dat soort dingen nog doen om hun klanten tevreden te houden. Ik overwoog koffie te gaan halen, gewoon om van de hoofdpijn af te zijn. Maar ik deed het niet.

De hele dag voelde ik mij gelijk een slappe vaatdoek. Ik schoffelde wat lafhartig in de tuin (maar hield er desondanks een paar imposante blaren aan over)

De volgende dag (inderdaad vandaag) heb ik wederom geen koffie gedronken. Mijn koffiemelk kijkt me mismoedig aan als ik de koelkast open. Ik drink nu kruidenthee, schijnt veel beter voor je te zijn.

Ik had geen last van de koffie, alleen last van het niet drinken ervan, dus eigenlijk kan ik beter maar gewoon weer koffie gaan drinken zodat ik me niet meer als een slappe vaatdoek voel. Maar volgens Maya (semi-makrobioot) en Floor (psycholoog in spe) kom je als je geen koffie meer drinkt meer in balans, waardoor je uiteindelijk helemaal geen koffie nodig hebt. Klinkt logisch want koffie is, laten we het beestje maar bij de naam noemen, pure hard drugs.

Ik probeer de komende dagen dus even in balans te komen. Totdat ik niet meer iedere 2 uur denk aan koffie. Daarna zal ik wel weer aan de drugs gaan, ik kan bakken troost gebruiken bij dit ondraaglijke bestaan dat het leven heet.

Ok, ik overdrijf. Eigenlijk is leven zonder koffie ook prima.