Spekkie

Nijs en Charly zijn niet decadent maar wel een weekendje aan het skiën. Ze vroegen mij een weekend op Spekkie -zie hiernaast- te passen. Ik was daar geheel toe bereid omdat ze een geweldig mooi appartement hebben zo ongeveer náást café De Uren waar ik het grootste gedeelte van mijn wakkere uren in Den Bosch besteed. En Spekkie is een leuke poes.

Als ik zeg "Spekkie ik ben hier" dan komt ze aanrennen en dan begint ze tegen me te miauwen, maar niet van dat vervelende miauwen. Nee, echt heel gezellig, het lijkt op praten - maar dan onverstaanbaar. Waar is toch die tijd gebleven dat ik een pesthekel had aan alle mensen en dieren die niet mijn vriendinnen waren.

Wat me verontrustte, maar niet verbaasde was de lijst met instructies die Charly voor me achter had gelaten. Hierop stond namelijk dat de kattenfontein niet de hele dag aan hoefde te staan.

Een fontein voor katten. Het verontrustende daaraan ga ik niet eens uittypen. De catget (een gadget voor katten, dat woord heb ik net zelf bedacht) verbaasde me niet echt omdat Charly in een winkel werkt waarin kleding en accessoires voor katten en honden worden verkocht. Ik zal hier -buiten de cynische ondertoon- niets slechts over zeggen.

Ik heb Spekkie de fontein niet zien gebruiken. Ze zit de hele dag op de kast. Totdat ik 6 uur heb geslapen, dan komt ze op mijn benen liggen. Ik zeg dan "Spekkie, ik ben hier" en zij zegt dan iets terug in de trant van "goeiemorgen stinkie" in kattenwoorden.

Alles leuk en aardig, een weekendje kan ik een pleegkat wel waarderen, maar mijn eigen huis blijft kat (en -tenfontijn) vrij.

Als dit verhaal u bekend voor komt: vorige keer[1], [2] was ik drie deuren verder aan het passen op poezen.