locatiebezoeken

Vandaag ging ik samen met Joris naar het Spoorwegmuseum voor wat heet een locatiebezoek. Ik denk dat ik uw intelligentie of woordenkennis beledig als dat ik ga vertellen wat dat inhoudt, edoch...

Je vindt een locatie. Je bent er al wel eens geweest. Je hebt gehoord dat er iets te vinden is dat je zoekt. Je weet dat het er moet zijn. Wat dan ook. Je moet op een bepaalde locatie filmen, dus je belt wat mensen. Je gaat langs op locaties en dan vertel je dat je daar graag wilt filmen. Dan zegt de persoon op de vloer dat dat mag, of ze zegt dat je daar toestemming voor moet vragen en ze geeft je een nummer. Dan bel je die-en-die en je legt het weer uit; dat je daar wilt filmen omdat het zo'n fantastische locatie is die zo perfect in de film past. Idealiter krijg je toestemming. Dan kun/moet je nog eens officieel gaan kijken om de situatie ter plekke te beschouwen, om de mensen te leren kennen, om te bekijken waar de stroompunten zich bevinden, om te 'meten' of er voldoende natuurlijk licht is, etc. Dat is een locatiebezoek en dat heb ik vandaag gedaan in het Spoorwegmuseum waar we maandag 8 juni een dagdeel gaan filmen.

Ik vind dat super leuk om te doen. Eigenlijk vind ik álles aan het produceren van een film, met uitzondering van de enorme stress die het zo nu en dan oplevert.

Toen Joris en ik de boel grondig hadden bekeken en een verse lijst met nog-te-doene-dingen hadden opgesteld slenterden we nog even rond. Het Spoorweg is een fantastische plek. De medewerkers zijn gezegend met een enorme kennis van zaken. Dat verbaasde me echt. Ze wisten alles over treinen, vertelden daar enthousiast over en ze deden de hele tijd ontzettend aardig. Ik vrees mijn verwachtingen van mensen, als ik hier zo verbaasd ben.

"Waar is het toilet?" vraagt Joris. De man met de blauwe ogen, die lijkt op zijn collega met blauwe ogen, legt uit hoe we moeten lopen, maar routebeschrijvingen komen bij nooit helemaal binnen. We vinden de toiletten niet en de man met de blauwe ogen ziet ons zoeken. "Hier" zegt hij. "Hier zijn de toiletten voor de heren en de vrouwen. Dat van die vrouwen is een soort van grapje (geen leuk grapje als je het mijn vraagt) want vroeger had je de eerste, tweede en derde klas. Op de eerste twee stond bij de toiletten 'dames' en 'heren', maar bij de derde klasse stond 'mannen' en 'vrouwen'. Nu is er bij het damestoilet het bordje 'vrouwen' gehangen." Ik waardeer het subtiele seksisme niet, maar "hier vind je de tegeltjes van het koninklijke toilet van vervlogen tijden. Naar deze tegels heeft de koningin gekeken, terwijl ze toiletteerde." Hij trekt de deur open en laat Joris en mij de tegeltjes zien. Ik loop het hokje in, zij wensen me veel plezier (een van de meest vreemde momenten van vandaag*) en zwaaien terwijl ik de deur dichttrek. Ik doe een onnodige plas terwijl ik naar dezelfde tegels kijk als een Nederlandse koningin ooit. Het zijn mooie tegels.

Als het museum sluit, geeft Joris iedereen een hand. We lopen, zeer content met de locatie, naar buiten. Over een paar dagen filmen we hier. Ik heb er nu al zin in.

- - - - -
* naast het feit dat de schilder vandaag eindelijk de keuken kwam witten en zei "heb jij een kwast want ik ben mijn kwasten vergeten".